Nohut Oda

Nohut Oda
Kitabın Yazarı:Melisa Kesmez Kitap Türü:Yerli Romanlar Yayınevi:Sel Yayıncılık Yayınlandığı Yıl:2018 (05-10-2018) Sayfa Sayısı:125 ISBN:9789755709352 Kitap Puanı:8.5 / 10 | Yorum: 3

Fiyat Listesi / Satın Al

YazarOkur:bedava al KitapYurdu:9,52 TL e-kitap,pdf,epub: *

8.5
Berbat Sıkıcı Ehh işte Güzel Harika
Güzel
Giriş Yap Üye Ol

Nohut Oda - Melisa Kesmez

Kitap Türü:Yerli Romanlar

Puan Tablosu

Arka Kapak Bilgisi

Nohut Oda Özeti

Yazarın beş öyküden oluşan Nohut Oda kitabına herkesin bir bir çekip gittiği, gidenlerin geride dolmayacak bir boşluk ve hatıra adı altında birkaç eşya bıraktığı evde kendisine korunaklı bir yuva kurmaya çalışan kadının öyküsü anlatılarak başlanıyor. Ne çok yaşamıştı bu uğurlama sahnelerini ne çok kişiyi göndermişti ülke dışına o hep geride kalandı. Gidenler arkadaştan kardeşten fazlasıydı, hemen değil ama zamanla anlıyordun ki, bir hayattı kaybettiğin, kendi hayatına bitişik bir hayat, bir komşu yaşam öyküsü. O gidince hayatlarınızın yabani bitkiler gibi yıllarca birbirine doğru büyüyüp iç içe geçtiği yeri, bu müşterek alandaki şahsi hikayeni yani onun yanındaki seni de kaybediyordun. Yine de sıkı sıkı tutunmayı denedi geride kalan hayatına eksik vardı hep gitmeyi getirdi aklına. Bir gün o mühim olay oldu Latife isminde ömrünün son zamanlarını yaşayan bir kedi bırakıldı yurt dışına taşınan sahibi tarafından. Geride kalanlar olarak tüm gitme fikirlerini silip oldukları yere kök salmalarına neden olan bir bağ oluştu ikisi arasında. Şimdi o toplama ev bir şeye benzemişti, dışarıdan koşarak eve gelmesi için bir sebebi vardı.

Annesini kaybedince Selim dayanamamış koşup gelmişti kahramanımız. Cenazeden sonra da eve gelip herkesi yolcu ettikten sonra bir şişe de şarap yuvarlamışlardı. Sonrası ayrı geçirilen yıllara selam bir sevişme. Alkolün etkisi azalmaya yakın kahramanımız pişman oldu çekip gitti evden. Yıllar önce o muazzam salonda Selim’in annesi tarafından sadece bakışlarla bile yerin dibine sokulduğunu, 40 yaşına kadar annesinin kanatları altında yaşamış bu adama tahammülüm yok diye düşünürken çantasını unuttuğu o eve dönmek zorunda kaldı. Selim odasındaydı, tanıdık geldi her şey hatta hoşuna bile gitti. Bu gece Selim’in yanında kalacaktı ama sabah kahvaltı hazırlamak yoktu, belki şekersiz bir kahve.

Mutsuz bir evliliğin ürünü olduğunu düşünüp için için üzülüyordu; balkonda karpuz yiyen babasına ve önüne adeta dertten çekirdek kabuklarını kule yapmış annesine eşyanın gücü adına aynı karede yer alan bu iki insana bakarken. Bir gece o büyük deprem oldu. Günlerce parklarda bahçelerde çadırda yatıldı. Annesi ısrarla eve dönmek istemedi ta ki son kampçıda parktan göçene kadar. Zar zor ikna etmişti annesini ta ki annesi evin duvarındaki minnacık çatlakları görene kadar. Deprem felaketinin yarattığı o çatlaklar annesinin bu dört duvar arasından kaçık gidebileceği dev yarıklara dönüştü. Parka döndü annesine çadırına, okyanusun ortasında kurduğu adasına. Günlerce kaldı orada. Ta ki sonbahar yağmurlarında daha fazla dayanamayan babası o adayı paramparça edene kadar. Deprem gecesi çaresiz yakaladığı babası şimdi yine aynıydı; çaresiz ve üzgün ama o sevindi içinden en azından tek taraflı da olsa sevgi katılmıştı hamuruna.

Ablasının düğün çıkışı görmüştü onu en son tam 9 yıl önce “görüşürüz” demişlerdi birbirlerine hiç görüşmemek üzere. Babası aşık olmuş ve hayatının en büyük hatası olarak gördüğü ailesini geride bırakıp Fidan Hanımla evlenmişti. İlk olarak vapurda gördü Fidan Hanım’ı babası rüzgarda uçuşan saçlarını kulaklarının arkasına iliştiriyordu. Mutlu bir aşk filmi tablosuydu bu, bozmaktan korkup gitmedi yanlarına. En son da cenazede gördü. Başkaydı babası onda biliyordu. Neşeli pazar kahvaltıları, akşam kahveleri vardı babasının onda biliyordu. Babasını tanımak için karşıya yıllarca aşamayacağı kadar uzakta olan karşıya geçmeye karar verdi. Fidan Hanımdan dinleyecekti öfkeli olduğu babasını.

İki kız kardeş annelerini kaybettikten sonra kalmışlardı bir başlarına. Biraz akraba yanında bakıldıktan sonra kapı komşuları annelerinin can dostu Seher Hanım almıştı onları. Kendi evlerinde bir düzen kurdular annelerinin ardından. Mutlulukla bu kurmaca düzeni devam ettirmeye çabaladılar. Aliye’den iki yaş büyük olan Handan annesinin sabahlığını giydi bir gün, sonra kendi kıyafetlerini atıp dolabı sahiplendi, annesinin yemeklerini yaptı, bir gün kesiliverdi saçları annesinin saçları gibi. İyi gelmişti Handan’a bu düzen, boşluğu doldurmak için çırpınıp duruyordu. Oysa Aliye batıyordu burada bu evde olmak annesi olmadığına emin olduğu Handan’ın mutluluk oyununa alet olmak istemiyordu. Şehre taşındı, kendine derme çatma bir hayat kurdu, nadir de olsa kardeşini ziyaret etti. Aliye Handan’ı merak edip ziyareti gittiğinde anladı garipliği. Handan annesinin öldüğü yaşa gelmişti. Buraya kadar çizmişti hayatını dahası yoktu.

Nohut Oda, Melisa Kesmez’in okuduğum ikinci öykü kitabıydı. Yazarın diline bayılıyorum desem yeridir. Kendimi kitap okuyormuş hissinden çok neredeyse her öyküde elimde sıcacık kahvem ile yağmurlu bir günde camın önünde birinin hayat hikayesini dinliyormuş gibi hissettim. Tane tane, süssüz ve yapaylıktan uzak diliyle hayatın tam göbeğinden bir kesit aktarıyor yazar. Öykü okumayı seven ve öyküyle sıcak bir tokalaşmak isteyen herkese ısrarla tavsiye ediyorum.

Editör: Ceren Kozalıoğlu

Nohut Oda Yorumları

çok güzel bir kitap melisa kesmezin diğer kitabını da okumuştum o da çok güzeldi editör ile aynı fikirde olmak güzel

31-01-2019 00:51

beş öyküden oluşan bir kitap. pek bana hitap etmedi. üzgünüm beğenemedim

seymaakzkl • 03-02-2019 12:43

pek akıcı gelmedi. evet, belki yazarın üslubu güzel olabilir ama konu itibariyle ilgimi çekmedi.❌bu yüzden puanım 2/10.🍭

maNga • 23-02-2019 12:35